Loading

 

สารัตถะ

ไยต้องหนีชีวิต ?

ยิ่งแก่มากขึ้นยิ่งมีอายุเพิ่มขึ้นได้เรียนรู้ชีวิตโลกมากขึ้นไปอีกอยู่ในโลกมานานจนเห็นว่าอะไรๆ รอบๆ ตัวช่างเวียนวนซ้ำซากเสียเหลือเกิน จนไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่อีกเพื่ออะไร ?

โอ้ดวงจิตที่สงบนิ่ง

นานมาแล้ว ที่ความยุ่งเหยิงอันสับสนเวียนวนอยู่ในหัวใจ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ค้นหามาตลอดว่าอะไรคือทางออกที่ดีที่สุด เพราะโลกแท้ๆ เลย ทำไมโลกจึงเต็มไปด้วยความวุ่นวายเช่นนี้ ไม่มีทางออกง่ายๆ ให้หลุดพ้นจากความวุ่นวายได้เลยกระนั้นหรือ

ความว่างเปล่าที่มีชีวิต

อีกกี่วันจะถึงเวลาของการจากชีวิตโลกตลอดไป เมื่อไรที่เราจะหยุดหายใจเสียที ไม่ต้องเหนื่อย ไม่ต้องเครียด ไม่มีงานที่ต้องทำ ไม่มีเรื่องที่ต้องพูด ไม่ต้องคิด ไม่ต้องวางแผน หยุดทุกอย่างที่ทำอยู่

ก่อนกาลอันวุ่นวาย

มนุษย์คือสัญลักษณ์ของความเหลวไหล การใช้ชีวิตอย่างหลงลืมเป็นวิถีที่ได้รับความสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด เพราะในความหลงลืมมีแต่ความสุข มีเสียงหัวเราะที่สนุกสนานมีความสะดวกสบายและความรู้สึกปลอดภัย

คุณค่าคือการให้

น่าคิด สำหรับใครก็ตามที่พยายามจะหาความหมายของความสุขในชีวิตให้พบ .. ความหมายของการอยู่ร่วมกันในสังคมมนุษย์มีอะไรเป็นตัวแปรที่สามารถจรรโลงความเรียบง่ายที่เปี่ยมสุขได้บ้าง ?

นิยามแห่งความสุข

จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรให้เข้าใจว่า มีช่องทางที่สามารถนำความสุขให้ชีวิตได้นับสิบนับร้อย มันขึ้นอยู่กับการตีความของแต่ละคน นอกเหนือจากความสุขที่มนุษย์ทุกคนต่างยอมรับด้วยการเห็นพ้องและสัมผัสได้ทั่วกัน

ความเงียบให้ชีวิต

โลกมีอายุนานเท่าใดแล้ว ใครรู้บ้าง? บางสิ่งบางอย่างในโลกใช่จำเป็นว่าเราต้องรู้เสมอไป โลกของแต่ละคนมีอายุเท่าชีวิตของคนผู้นั้น ก่อนการมีชีวิตและหลังจากความตายเรียกไม่ได้ว่าเป็นชีวิตโลก

มีชีวิตเป็นปุถุชน

ถ้าชอบที่จะคิดและสังเกต ทุกครั้งที่ออกไปเจอผู้คนมากมายในสังคม จะทำให้รู้ว่าอันใดคือความหมายของวิถีชีวิตมนุษย์ ที่ถือเป็นที่สุดของความจริง พูดลึกให้ถูกอีกนิดหนึ่งก็น่าจะได้ว่า นี่คือการเรียนรู้จากคนอื่น เพื่อเอามาใช้กับตัวเองให้ได้สำนึกว่า ที่แท้ตัวเองก็เป็นคน

เป็นบ่าวของอัลลอฮฺกันเถิด

มีอะไรที่ทำให้มนุษย์ผู้มีสติสัมปชัญญะคนหนึ่งต้องคับอกคับใจ มากไปกว่าการที่เขานึกถึงความผิดและบาปที่ได้ทำไว้ วิถีมนุษย์ถูกทดสอบให้ต้องทำผิด เพื่อส่อให้เห็นถึงสัญลักษณ์ของความอ่อนแอและความบกพร่องในตัวเอง สรรพสิ่งที่ถูกสร้างไม่มีอันใดเลยเพียบพร้อมสมบูรณ์ ที่สุดของความบริสุทธิ์เป็นเพียงเอกสิทธิแห่งอัลลอฮฺเพียงผู้เดียว

คำวอนของคนลืมรัก

มนุษย์รู้ตัวไหมว่า ตัวเองมีความรู้สึกหนึ่งที่เป็นอมตะ นั่นคือการรักผู้ให้ รักผู้ที่ทำดีกับตน ผู้ที่หวังดีและคอยเอาใจใส่ ตลอดจนเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างที่ตนปรารถนาให้ ความรู้สึกอันงดงามที่หลายครั้งเรามองข้ามมันไป ใครที่เรารักมากที่สุดและใครที่รักเรามากที่สุด ผู้ใดที่เราคิดอยากเจอเขามากที่สุดทุกลมหายใจ?

Maintained by: e-Daiyah Group (1429 H - 2008).